بزرگداشت این روز به چهارم جولای ۱۷۷۶ برمی گردد که ۱۳ مستعمره آمریکا که به عنوان ایالت های «ساحل شرقی» شناخته می شوند، اعلامیه استقلال از امپراتوری بریتانیا را منتشر کردند. بنابراین می توان ریشه اصلی ایالات متحده آمریکا را در همین ۱۳ ایالت دانست.   این مستعمرات که بیشتر متکی به کشاورزی بودند، تحت […]

..................... تاریخ انتشار:۱۴ مهر ۱۳۹۷ ......................

بزرگداشت این روز به چهارم جولای ۱۷۷۶ برمی گردد که ۱۳ مستعمره آمریکا که به عنوان ایالت های «ساحل شرقی» شناخته می شوند، اعلامیه استقلال از امپراتوری بریتانیا را منتشر کردند. بنابراین می توان ریشه اصلی ایالات متحده آمریکا را در همین ۱۳ ایالت دانست.

 

این مستعمرات که بیشتر متکی به کشاورزی بودند، تحت حکومت بریتانیا قرار داشتند که بهره کشت و زرع آنها، به ویژه تنباکو، را به خود اختصاص می داد.

روابطی که زمانی دوستانه بود، رفته رفته به خاطر تشدید قوانین مالیات گیری توسط دولت بریتانیا، از جمله قانون شکر، و افزایش احساسات ملی گرایانه آمریکایی ها دچار تنش شد. از ۱۷۶۵ برخی ساکنان ایالات متحده درخواست هایی در رابطه با داشتن نمایندگانی در پارلمان بریتانیا را آغاز کردند. شعار این افراد، یعنی «بدون نماینده مالیاتی نخواهد بود»، بعدها به شعار اصلی انقلابی های آمریکایی و جمله ای ماندگار در تاریخ سیاست تبدیل شد.

 

این خواسته گهگاه به تنش های جدی و درگیری نیز منجر می شد که «تی پارتی» (حزب چای) بوستون در ۱۷۷۳ یکی از این موارد است. این حزب در واقع اعتراضی بود به «قانون چای» که به شرکت هند شرقی بریتانیا حق فروش انحصاری چای در ۱۳ مستعمره شرقی را اعطا می کرد.

اختلافات با تصویب و اجرای «قانون اجبار» که از سوی ملی گرایان آمریکایی به عنوان «قانون غیرقابل تحمل» خوانده می شد، بدتر هم شد. به موجب این قانون که برای مبارزه با تی پارتی بوستون تصویب شده بود، قدرت محدود مستعمره نیمه خودمختار ماساچوست گرفته شد.

در واکنش به این اتفاقات، «کنگره قاره ای» متشکل از نمایندگان ۱۳ مستعمره، نشستی را ترتیب داد. در دومین جلسه این نشست در ۱۷۷۵ جنگ استقلال علیه امپراتوری بریتانیا اعلام شد.

 

سال بعد، اعلامیه استقلال که توماس جفرسون نقشی اساسی در نگارش آن داشت، توسط ۵۶ نماینده سیزده ایالتی که اکنون دولت واحدی را تشکیل می دادند امضا شد. نبرد بین استقلال طلبان و بریتانیا بالاخره با عهدنامه پاریس در ۱۷۸۳ به نفع آمریکایی ها به پایان رسید.

آتش بازی، سخنرانی، مهمانی و جشن های عمومی بخشی از مراسمی است که از قرن هجدهم در بزرگداشت این روز برگزار می شود. نخستین بار در سال ۱۷۷۷ رود آیلند بریستول با شلیک ۱۳ گلوله توپ در صبح و بعد از ظهر این روز را جشن گرفت.

جالب این جاست که جان آدامز و توماس جفرسون، تنها امضا کنندگان اعلامیه استقلال که بعدها به ریاست جمهوری رسیدند، در یک روز درگذشتند: چهارم جولای ۱۸۲۶، مصادف با پنجاهمین سال امضای اعلامیه. جیمز مونرو، دیگر رئیس جمهوری است که به عنوان یکی از «پدران بنیانگذار» آمریکا شناخته می شود و در روز استقلال سال ۱۸۷۲ زندگی را وداع گفت.

 

البته آمریکایی ها تنها مردمی نیستند که چهارم جولای را جشن می گیرند. مردم فیلیپین در همین روز در ۱۹۴۶ موفق به کسب استقلال شدند و این بار آمریکا بود که به عنوان کشور استعمارگر باید خاک آنها را ترک می کرد. این تاریخ عمدا از سوی آمریکا انتخاب شد تا روز استقلال فیلیپین با آنها همزمان باشد، اما از سال ۱۹۶۴ فیلیپینی ها این روز را با نام «روز جمهوری» نامگذاری کردند.

 

در رواندا نیز چهارم جولای به عنوان «روز آزادی» شناخته می شود. علت این نامگذاری پایان نسل‌کشی رواندا در ۱۹۹۴ بود که بار دیگر دولت ایالات متحده در آن نقشی هرچند غیرمستقیم داشت.

 

منبع: پارسینه

برچسب ها: برچسب‌ها
نظرات شما

دیدگاه شما

( الزامي )

(الزامي)